Op, naar huis. Met zere benen en poep. Maar voldaan. Want het was mooi. Heel mooi. Zoals Jeroen al blogde…is er iets mooiers dan bergfietsen. Wellicht wel, maar qua natuur waren de Pyreneeën alvast een topper.  En sportief vonden we hier meer dan ons ding. U hoort het : de partners van deze bende mogen zich aan tevreden mannen verwachten.  

We voelden ons nog eens gesteund door al onze vrienden en familie. We zagen dat onze blog met interesse werd gevolgd. En de leuke reacties zorgden voor de nodige ambiance. Met dank aan de mannelijke mails. En de vrouwelijke fanmail.  Want mannen sporten nu eenmaal beter als vrouwen kijken. 

Een speciale vermelding ook voor Jos, onze Nikkonman, altijd in de weer, met bidon of koek , met gps of gsm, met cola light lemon of cola light lemon.  Altijd met een smile, goed op weg om zijn plaats te veroveren tussen de professionele wielerbegeleiders. Jos…merci! Voor Jos zijn capriolen, klik hier

Als afsluiter hierbij nog een laatste ode aan de Pyreneeën (met dank aan The Lau voor de inspiratie):

Hier is het eind, het eind van het feest

Kom, we gaan naar beneden

De bloemen zijn dood, de flessen zijn leeg

Het was mooi, maar nu is het verleden

Jij was zo mooi, jij was prachtig

Maar jij, jij hebt je strijd nu gestreden

De frisheid is weg, de benen verstomd

Wat het waard was zal moeten blijken

Kom met me mee, stap uit de zon

De wereld hoeft nu niet te kijkenJij was zo mooi,

jij was prachtig

Maar jij, jij hoeft niets meer te bereiken

laatste ochtend, heldere zon

Kom, we gaan naar beneden

Het feest is geëindigd zoals het begon

Lach nog eenmaal voor mij, wees tevreden

Jij was zo mooi, jij was prachtig

Maar jij, jij hebt je strijd nu gestreden

Jij was zo mooi, jij was prachtig

Maar jij, jij hebt je strijd nu gestreden...

Vooraleer morgen huiswaarts te keren, plannen we vandaag een dagje niets. ’t Is te zeggen, onze coach zelf neemt het vliegtuig naar huis voor de Ronde van Duitsland. Jos, altijd in de weer, ook deze keer, taxiet hem naar zijn vliegtuig. Later vernemen we dat hij nog een tussenlanding heeft gemaakt in Parijs. Een agressieve passagier moest er door de gendarmerie uit het vliegtuig worden gezet. We vragen ons of hij naast onze coach zat en zoja, wat hij allemaal gezegd heeft om hem zo agressief te krijgen.  Te hard gelachten met ‘Les Bleus’? Hem een uur lang verveeld met zijn wielerploegie? met verhalen over Tourmalet, Lourdes, Aspin, enz.? Over calorieën, vitamines, magnesiumpreparaten en bananen? Of gewoon teveel sulphites en taninnes? Een volgende mythe is geboren.

In Olot blijft er van het wielerenthousiasme niet veel meer over. Over de fiets wordt met geen woord meer gerept. Enkel Jef, de laatste der Flandriens, vertrekt voor nog een ritje van meer dan 100 km, langs vulkanen en meren.  De anderen genieten van een toeristisch dagje in Girona. Met historie en cultuur, al werd dit programma zo kort mogelijk gehouden. Om het accent te leggen op de culinaire bezienswaardigheden van de streek.  Het mag ook wel even, vindt men. In wat voor velen een half jaar werd van oppassen, vroeger naar huis, een Leffe of Corbières minder is het vet van de soep. Hoewel sommigen nog wat reserve hebben liggen.  Hoger of lager, in ieder geval zichtbaar. Maar nu even gedaan met neen. Vandaag enkel ja. Laat maar komen. Toch nemen sommigen nu reeds een optie op nog 10 kilo minder tegen volgend jaar.  Ambitieus, benieuwd of het lukt.

Voor foto's, klik hier

Net zoals in de Tour heerst er in onze laatste etappe zowaar een feeststemming. OK er moeten nog meer dan 100 kilometer gereden worden, maar het einde is in zicht. Met vooral benen die smachten naar de eindmeet.

We laten vandaag de Pyreneeën definitief achter ons en rijden richting kust. Daardoor wijst de routemap vooral naar beneden. Vandaag mogen we eindelijk meer hoogtemeters dalen dan klimmen. We horen niemand klagen.  We krijgen mooie lange afdalingen voorgeschoteld, afgewisseld met korte maar nijdige colletjes. En weer zweven de vale gieren, de lammergieren en de steenarenden boven ons hoofd. We worden stilaan echte kenners.

De Coll de Capsacosta is de allerlaatste van onze eindeloze reeks, en ook die fietsen we over alsof het niets is. Nu rest ons enkel nog een laatste rechte lijn van 10 kilometers richting Olot. En wat doet een doodvermoeid peloton dan? Koersen natuurlijk, want de cervezas staan te wachten. ’s Avonds heeft Yves nog een receptie voor in petto, in het prachtige Parc Nou rondom het Vulkaanmuseum. De cava smaakt heerlijk, we hebben het weer eens gedaan.

Voor foto's van dag 8, klik hier

Na een lange week samen, worden we al lang niet meer met onze oude namen aangesproken. Geen Jef, Johan, Eddy, Bart, Yves, Godfried, Johan, Jos of Ronald. Voor hun nieuwe identitetit, klik hier. 

Het materiaal, de kleding

Kamwielen wentelend om assen,

Trappers die bij onze benen passen

Tubes naargelang de aard van het parkoers,

Héél sterk dus voor de acteurs  in deze tour

Carbonnen bidonhouders verminderen het gewicht

Maar de drinkbussen worden er te snel uit gelicht 

Versnellingen die naargelang de tanden

Hun quotum krijgen in de cijferstanden

Geknelde voeten zorgen voor venijn en pijn,

De schoenen moeten dus gepast en soepel zijn;

Truitjes zitten strakgespannen om het lijf,

Zoniet wordt het een flapperend bedrijf

En als het even kan:

Zacht zeemvel in het broekje van de man

Dan een ritverslag(je) van dit niemandalletjesritje. Eerst 30 km bergaf (het moet niet altijd bergop), genietend van elkaars achterwiel, van de gedachten aan thuis (hm hm), van uw eigen luchtverplaatsing. Om in slaap te vallen volgens de ene, om te recupereren volgens de andere. Sommigen denken dat we al tegen de middag gaan thuis zijn.

Halo, er moeten nog bergen beklommen worden. Om te beginnen een berg met een prachtige naam, de Col del Santo. Als daar geen muziek in zit. Ongeveer 15 km klimmen, beloond met een roofvogelshow naast ons (zie foto’s) – niks fake, alles en plein nature – en een mooie afdaling. De vele steentjes op de weg blijken later schapenkeutels te zijn. We kunnen ons met het volle gewicht naar beneden laten zweven.

Op een parking met zicht op 3 valleien, genieten we van een eigen pasta a l’improviste (pasta, tonijn, kaas, tomaat, mayo en saucisse). Een nieuwe salade is geboren. Het weerhoudt ons niet om tenvolle te genieten van dit experiment. Een gigantische roofvogel (gier? Arend? Niemand die het weet, maar onder de indruk van zijn spanwijdte zijn we wel)

We vervolgen onze weg op golfplaatparcours, met dalen en klimmen. Het is bloedheet. We flaneren langs dorpen met klinkende namen als cocktails. Voor mij een caiperina of mochito alstublieft. Na een laatste beklimming dalen we gedurende 20 km af naar onze volgende herberg in Tuixtens, een dorp op zijn Toscaans gelegen op een heuveltop.

Terwijl we deze tekst hier typen, hoort onze coach plots een bergkikker. Luister, luister nog eens. Dat kom je zelden tegen. Hoongelach is later zijn deel als het Eddy blijkt te zijn, die ligt te ronken met open raam. 10 minuten later komt zijn kamergenoot even langs. Zonder blozen, zonder verheffing zegt ie : “geen probleem, in het tweede deel van de nacht, betert dat. Hij is aan zijn tweede col bezig.”

Een ander feit : terwijl een plaatselijk chiro (max. 10 jaar) lnog lawaai maakt voor een kolonie berggeiten, ligt de helft van ons peloton al te ronken (zie hierboven). 

 Voor foto's klik hier

Hallo allemaal. We're back. Niet dat we gisteren niet hadden kunnen wiffiën. Maar de goesting, envie, grinta om nog iets zinnigs neer te pennen of te typperen, was even weg. Onze zintuigen even gericht op iets anders ipv te webloggen. Niet dat de redactie het met tegengoesting doet, maar na een dagje zwoegen op Spaanse bodem, vroeg om een tegenbeweging.

Na de halve rustdag op dag 5, vertrok het klimwerk vandaag al vanaf 8 uur ’s morgens. Bewust, want een bloedhete dag werd aangekondigd. Dus werd de Col d’Azet met schwung in de koelte bedwongen. Tussen de koeienvlaaien door, al slalommend als een skiër in een gebied dat blijkbaar vooral ’s winters zijn centen verzameld. Want fietsen doen we tussen de skicabines en telefrikskes. Na de Col d’Azet volgt de Peyresourde. Gekend als de col zonder remmen, gooide gisteren alle remmen los. Onze supercamionette vertoonde vanaf ’s morgens al de gekende schuurgeluiden te vertonen. Enkele chinese vrijwilligers later stond de camionette in een Mercedesgarage te wachten op zijn nieuw remsysteem. Geen detail in deze toch wel heuvelachtige streek. Na de Peyresourde rijden de poort naar Spanje binnen. Via de Col de Portillon, onder 38 graden, rijden we Spanje binnen. Viva Espana, trouwens nog altijd op het WK voetbal (mannen onder elkaar praten al eens over voetbal, jawel). Maar vandaag wat minder Viva op deze Via Espana. Te warm, te heet. Te zweterig. Het peloton laat als snel een zweetrivier achter op deze Col. Hopelijk nog nuttig voor de regionale rafters, dé avonturensport voor aquadurvers.

Nog een klim van 23 km verder horen we weinigen uit ons peloton nog lange verhalen afsteken. Mentaal en fysiek geknakt na zoveel gebeul denken we allemaal maar aan 1 heilige : San Miguel, een Spaanse patroonsheilige, maar ook gekend als lokaal biermerk. Er volgt nog een afdaling langs een volledig vernieuwde weg/autostrade richting ons volgende hotel. Met een bizar moment waarbij we plots een stuk afdaling passeren waarbij het lijkt alsof de regen van onderuit komt (zie foto’s).

Na een verkwikkende douche volgt een heerlijke bergmaaltijd. Hartig, zoals trouwens heel de week. Met een soepje van pasta, witte en zwarte pens, witte en bruine bonen, een soort van Spaanse maïs.  Pyreneese waterzooi volgens deze Bourgondische kenners.

Hierbij graag een merci aan Bart Winne van Govaka voor het regelen van de hotels. Tot hier toe geen (negatieve) verrassingen. Integendeel, overal worden we hartelijk ontvangen. De kamers zijn meer dan ok en het eten is multo bueno. En de drank à volonté is graag meegenomen.

voor foto's klik hier

Zoals elke grote koers zijn rustdagen kent, zo hebben ook wij vandaag een rustdag. Ttz geen half werk voor ons. Dus kiezen we in de voormiddag nog voor een ‘klein’ colleke naar de Barrage de Cap de Long. Een stuwmeer op 2100 en een lap (ongeveer).   Een beklimming van 14 km, onbekend maar voor ons vanaf vandaag zeker niet onbemind.  Ontdekt door onze coach in een wielerblad. Met dank aan Bernard Hinault die deze beklimming omschreef als de mooiste. Niemand zal hem tegenspreken, behalve Lauren Fignon misschien.

Niks overdreven, want vergezeld van een Pyrenees wildwaterriviertje en vergezichten op naaldbossen en meren. Weer zo’n rit waarbij de foto’s meer verhalen vertellen dan deze neergeschreven zinnen. Neem daarom zeker een kiekje naar onze kiekjes (met dank aan onze Jos, altijd goegezind, altijd in de weer – in de diepvries, in de camionette – maar vooral altijd met zijn Nikon op jacht naar puzzelfoto’s.

Boven aan de top worden we pas echt verwend met een blik achter de stuwdam. Een felblauw meer tussen besneeuwde bergtoppen.  Na de afdaling  van de barrage, volgt nog een demarrage van onze kanaalfietsers.  De helft van het peloton wordt aan flarden gereden.   

Enkele pains de campagne verder, volgt een lusteloze namiddag zonder programma. Heerlijk.  Terwijl Jef nog ergens ten berg hangt te klimmen, vliegt de redactie ondertussen weer welig in de alcohol. Voor foto’s zie . hier.

Toen we in februari met ons clubke bijeenkwamen om de plannen voor onze expeditie naar de Pyreneeën te smeden, werden we allemaal op een industriële bascuul  gewogen. Voor een overzicht van de toenmalige kilo’s klik hier. We verwijzen hierbij graag naar onze huisdichter, die toen de onvermijdelijke afvalrace naar de bergen heeft ingezet.

Wintervet

Sinds 20 juni 2009 geen energiebar, vitaminen of bananen meer

Geen schema’s, hartslagmeter of kettingsmeer

Sinds 20 juni  heb ik een nieuwe sport

Met de grinta gericht op glas en bord

Kalkoen, kreeft, rode wijn en kroketten

Carpaccio, tomat crevette, peperroomsaus en koteletten

Thais, italiaan, fushion, bourgoundisch of klassiek

Het lichaam uitgezet tot een hoopje tragiek

Om mij nog enigszins in te tomen,

heb ik zowat alle kookprogramma’s opgenomen

 Het verdikt is niet te ontkennen

10 kilo meer…ik moet het bekennen

Maar vannacht droomde den dezen
van Alpen, Pyreneeën en Vogezen 

Dus heb ik vanmorgen mijn wintervet
op ebay gezet

Voor foto's van de prachtige beklimming, zie hier

Vandaag een serieuze boterham.  Eerst 20 km vlak/bijna vlak/vals plat/licht hellend (volgens Yves alles minder dan een D-cup) tot aan de voet van de Tourmalet. Het is opvallend stil in het peloton. Iedereen toch wat zenuwachtig voor één van de meest heroïsche bergen voor al wie ietofwat een kloppend wielerhart heeft.  Broer of zus, ’t is maar van welke kant je’t bekijkt van Galibier, Alpe d’Huez en Mont Ventoux. 21 km klimmen met stijginspercentages van 4,6, 8 en de laatste km van 10%. Een hapklare brok voor superentrainées, een zesgangenmenu voor deze Bourgondiërs.  Na 2 minuten kruipt iedereen in zijn eigen kadans. Wat er in ieders kopje omgaat is moeilijk te zeggen, maar gedachten van vertwijfeling, overmoed, doseren…kent iedereen. En af en toe genieten.  Sommigen hun gedachten gaan terug tot hun eerste Ventouxbeklimming. Wil je zelf terug gaan in de tijd, klik dan hier.

De temperatuur is drukkend. Niet te heet, maar wel vochtig. De zon priemt soms door de wolken, om zich dan weer terug te verstoppen achter een andere wolk.  De eersten halen de top na anderhalf uur klimmen, de laatste bolt na 3 uur over de topmeet. Een prestatie van jewelste. Chapeau. Al die trainingsarbeid heeft geloond.

Boven op de top ontmoeten we een Amerikaans tv-ploeg die reportages draait over de Tour de France. Een niet onknappe blondine probeert een uur lang 30 seconden in te blikken waarom renners en krant in hun truitje stoppen voor ze afdalen.  Volgens haar nemen renners een krant mee als aandenken aan die dag. Zo weten ze exact op welke dag ze die afdaling hebben gereden.  Lijkt  ons alvast iets voor man bijt hond.  Als iemand nog een andere reden kent, horen we het graag uit uw mail!

Nadien komt de journaliste nog een kijkje nemen in ons busje. Ze vindt het “Waaaw, amazing” en vraagt of ze enkele foto’s mag nemen. Benieuwd of we hun website halen? http://competitor.com/

Na het hoofdgerecht wacht ons nog de Col d’Aspin als dessert, col van eerste categorie. Vooral de fantastisch mooie afdaling zal ons bijblijven.   

Mogen we hierbij van de hele ploeg een goeiedag gooien naar onze oude copains van de fiets. Aan Jo, Mario, Eddy, Marc, Gunther, Danny, Marc, Laurence en Ann.  En aan al onze maattekes en family. En merci aan Sonja om ons sportief up-to-date te houden.

Voor foto's klik hier

Een groep syndicalisten. Maar zondag rustdag is buiten de waard gerekend. Na het ontbijt (best ok) dalen we 10 km naar argelès-gazost om vandaar de eerste klim van de dag aan te vatten. Niet de eerste de beste want de Hautecam staat toch gekend als een col hors catégorie. Een col gekend om Bjarne Riis’ epo-ïsche overwinning in 1996. Voor meer info over eender welke rit van de Tour mag je ons gerust contacteren. Er lopen hier een paar fietsende Tourencyclopedies tussen de expeditieleden.

Voor ons geen epo (denken we toch,  op water en bananen klimmen we langzaam maar zeker naar de top. En omdat het beklimmen van een col hors catégorie heroïsch moet zijn, begint het ook nog te regenen. Druipnat komen we één voor één boven ,gelukkig staat Jos boven op ons te wachten. De afdaling doen we heel voorzichtig,er is niet alleen de regen, maar hier en daar staat ook een koe midden op de weg.

Nog een kleine impressie van één onzer cyclisten tijdens de beklimming van de Hautacam. Soms lijkt het alsof de berg onder zijn fiets achteruit loopt, alsof je fietst op een loopband. Er komt geen einde aan. Verzonken in zijn ondraaglijke traagheid der bestaan, ziet hij menige fietser voorbijkomen Het doet hem denken aan de woorden van Johnny Cash zaliger:

Well I know I had it coming, I know I can't be free
but those people keep a movin'
and that's what tortures me...

Na de middag brengen we nog een bezoek aan Lourdes. Tussen de massa volk en de honderden winkeltjes ontmoet Yves een groep bedevaarders uit de Kempen. We blijven er niet al te lang, want er wacht ons nog een pittige slotklim naar het hotel. Na de pasta genieten we nog van van Argentinië – Mexico. Slaapwel.

De liefde voor de bergen

Zelden zoveel complimenten horen geven aan de bergen. Er zijn er hier immers een paar die – en ik wik mijn woorden – zot zijn van de bergen. Vaak van kinds af aan, hebben ze de liefde voor de bergen ontdekt. Eerst door de Tour, nadien eigenvoetig zelf verder ontwikkeld. En er valt hier wat te zien. Bergtoppen als ijshoorntjes met ijs en sneeuw boven, bespoten met een snuifje slagroommist.  Omcirkeld door vale gieren, blauwe en bruine kiekendieven, loslopende schapen, geiten, koeien en paarden. 

Voor foto's klik hier

Gisteren om 23u30 aangekomen in ons hotel in Aucun. Met dank aan de vriendelijke hoteluitbaters om nog een koude plat voor ons te prepareren. Met wijn à volonté. Een uur later het bed in met volle maag. 

's morgens een eerste wow-moment. In de Alpen zage we pas sneeuw na enkele dagen, hier zien we vanaf dag 1 de sneeuwtoppen. Gelukkig staat er volgens onze coach vandaag slechts een dagje losrijden op het programma. 40 km? 60 km? Hij weet het zelf ook niet zo goed. "Maar we gaan het kalm aan doen." We zullen zien. Beginnen doen we in elk geval met de Soulor. 3km vals plat en dan meteen de beuk er in. 8 kilometer klimmen aan een gemiddelde van zo’n 7 procent. Onze maagdelijke benen hebben het meteen lastig. Door de vele drukke bezigheden hebben de meesten iets minder kilometers in de benen. En dat laat zich meteen voelen. Hier in de bergen kan je dit niet verstoppen. Boven op de Soulor willen we verder naar de Aubisque. Die is gesloten voor verkeer wegens wegenwerken voor de Tour de France. We raken toch door en bereiken de top van de Aubisque,terwijl tientallen gieren boven ons hoofd zweven. Ze wachten tot er slachtoffers vallen. Toch nog maar even volhouden. Na de Aubisque dalen we af naar het dal voor de picknick. “Stel je voor dat je deze berg van deze kant zou moeten oprijden, dat is niet te doen"…horen we Jos nog muimelen...niet beseffende dat dat nu ons nu net te wachten stond.

De moeilijkste kant van de Soulor doet ons allen zweten en puffen. We bereiken de top onder  dreigende onweerswolken, maar raken allen droog binnen. De avond wordt afgesloten met een pittige discussie over de ware betekenis van de Westvlaamse uitdrukking “Het schaap is de preut af”. Wie kan ons helpen??? Mail het ons! 

Voor foto's klik hier

Oef.  Da’s het voornaamste wat deze 7 goedgesoigneerde heren, die ‘smorgens om 6.30 uur arriveren, bindt. Oef omdat het volgende cylingavontuur zich aandient. Oef omdat het aftellen was. Na voor velen een jaar van drukdrukdruk. Hoog tijd voor iedereen. Oef, we zijn weg. Een beetje a l’improviste, want zelden zo geïmproviseerd vertrokken als nu. Tegen onze Vlaamse natuur. Maar wat is, is! It’s that simple. We laten ons,  meer dan een uur later dan voorzien laten we ons meevoeren in de stroom van de ochtendlijke filefobie. Gelukkig niet te lang. Als snel naderen we de peripherique rond parijs. Parijs, de stad met ritmische klanken zoals Centre Pompidou of Musée d’orsay. Montparnasse en Bateaux Mouches.  Vandaag helaas alleen maar slechte chansons. Meer een bouillabaisse van Chantiers, deviations en trous en formation. Trous en formation!!  De Franse slag moet hier zijn ontstaan. Of toch niet ver weg.          

Bon soit…den Eddy laat het zich allemaal niet aan zijn hart komen. Geen tankbeurt zonder frisco. Elk jaar ontdekt hij weer een nieuwe ijssmaak.

16 uur verder, na péage, ticket, péage, ticket, een aire depicknick péage, ticket, arriveren we moe van’t zitten in de Pyreneeën.  In de donkerte, met volle maan. Als dat maar goed komt….

http://picasaweb.google.com/blabeeuw/DAG1#   

Aucun: Hotel le Picors

Saint Lary Soulan: Hotel Pons Le Dahu

Valencia d’Aneu: El Paller del Sisco Major

Tuixent: Cal Farragetes

Olot: Hotel La Perla

Zaterdag 26 juni

Plaatselijke rit in Argelez  met o.a Hautacam, Soulor, Aubisque

 Zondag 27 juni

Keuzemenu

·         Via oude spoorlijn naar Lourdes  35km

·         Naar Gavarnie bekliming naar Col de Tentes (2208m) 110km

·         Hautacam – Col du Tramassel (1616m) – 35km

Maandag 28 juni

Argelès-Gazost – Arreau 78km

Met o.a Col du Tourmalet (2114m), Col d’Aspin (1489m), Barrage du lac de Long (2161m)

Dinsdag 29 juni

Arreau – Barrage du Lac de Long (+ Pla d’Adet)

Woensdag 30 juni

Arreau – Esterri d’Aneau 139km

Met o.a. Col d’Azet (1580m), Peyresourde (1569m) Col du Portillon (1320m) Port de Bonuaigua (2072m)

Donderdag 1 juli

Esterri d’Aneu – Tuixent 127km

Met o.a. Col del Canto (1725m)

Vrijdag 2 juli

Tuixent – Olot

Met o.a. Col de Josa (1630m), Col de la Trappa (1321m)

Zaterdag 3 juli

Olot

Keuzemenu :

·         Een rustig dagje Olot

·         Een fietstochtje met enkele cols

http://picasaweb.google.com/blabeeuw/DeDeelnemers?locked=...#

Vrijdag 25 juni vetrekken de eerste “dwangarbeiders van de weg” richting Lourdes in de Pyreneëen. Ze zullen er genieten van de zon, de berglucht en ongetwijfeld ook van de lokale culinaire specialiteiten. Mogelijks wordt hier of daar al een colletje beklommen, tegen de verveling en uiteraard worden de bidons gevuld met Lourdeswater. Tegen zondagavond is het peloton compleet en maken we ons op voor het grote Pyreneëenavontuur. De legendarische cols waar zo veel Tourgeschiedenis is geschreven liggen reeds op ons te wachten. De Tourmalet waar Bahamontes vier maal als eerste boven kwam, Hautacam waar Armstrong zijn goede vriend Ullrich op 4 minuten reed, de Col de Portet d’Aspet waar Casartelli het leven liet, de Peyresourde,…

Wij zijn klaar om een nieuw stuk geschiedenis te schrijven!

Na de eerste oefenrit door het Hageland (28 maart) prepareren we ons voor de klassieker, de Ronde van Vlaanderen. Met een tocht van 140 km langs Vlaamse wegen en kasseien, via beruchte en vervloekte bergjes zoals de Koppenberg, Patersberg, Eikeberg, de oude kwaremont of bosberg richten we ons in de eerste plaats tot de gevorderde fietser

Programma:

·         U wordt verwacht tussen 8.00 en 8,30 uur in de kalisj. Dit is het Ninoofse ontmoetingscafé. We serveren u koffiekoeken en koffie.

·         vertrek is voorzien om 9.00 uur

·         we rijden in groep aan een gemiddelde van 25 km/uur. Aan de hellingen gaat ieder zijn gang maar wacht na de beklimming op de rest;

·         ongeveer halfweg houden we halt gedurende 30 minuten. Daar eten we ons bokes op (u brengt dus zelf uw bokes mee)

·         We hebben een volgwagen voorzien. U kan dus rustig uw bokes/versnaperingen/relaxatieschoenen meegeven

·         We worden terug verwacht in de kalisj rond 16 uur. Daar kan u zich als een echten Flandrien wassen in een emmer en washandje (voorzien in de kalisj). Nadien wordt u – volledig uitgeblust – gesoigneerd in de kalisj met Ninoofse dranken en spaghetti.

Praktisch

• Zaterdag 10 april
• Rij je mee? Laat het ons weten voor vrijdag 27 maart zodat we tijdig aan de spaghettisaus kunnen beginnen. Inschrijven bij Ronald Van Riet (rvanriet@acv-csc.be)
• kostprijs is 4 euro (zonder spaghetti) en 7 euro (met spaghetti). Vermeld bij je inschrijving dus duidelijk of je al dan niet een spaghetti wenst.
• Adres van de kalisj is Pollarestraat 126, 9400 Ninove.

De Hagelandse brouwerijenroute is een tocht van ongeveer 125 km door het Hageland en de Dijlevalei. Het is een ideale tocht om het seizoen op te starten: niet te ver, niet te zwaar, maar toch vol afwisseling 

We vertrekken in het pittoreske Wilsele-Putkapel, parel van het Leuvens dorpsgebeuren, om onmiddellijk de zachte hellingen van het Hageland op te zoeken.
Een beetje heuvels, niet hoog, niet lang, niet veel, maar toch geen meter plat,
Een beetje kassei, niet veel, maar af en toe, door zo'n holle wegen, hopelijk niet nat, niet te vettig van de tractoren.
Eventjes onverhard, tenzij het regent want dan zal het te voet zijn
Een beetje door 't bos, zal er prachtig uitzien voorjaarsbloesem
Een beetje door de velden, waar tarwe en maïs z'n eerst scheuten laat zien
Naar Hoegaarden,
We passeren ook nog het kasteel van de Rode Ridder in Horst
De laatste 40 km plat, langs de vaart, en door de velden
Naar Primus Haacht
En naar hoevebrouwerij "ter Dormael"
Als laatste: De Stella in Leuven; waar we een minuut stilte in acht nemen voor de gesneuvelden in de syndicale strijd, het management dus
En terug naar Wilsele-Putkapel

Programma: zondag 28 maart

Vanaf 8u (maar later kan ook): Ontbijt en bokes smeren voor onderweg. (Huize "Prignon - Van Riet" zorgt voor brood en beleg)
9u: vertrek
'smiddags: boterhammetjes
Omstreeks 17u: einde tocht
Je kan nadien douchen bij ons thuis
En je krijgt een lekkere spaghetti om aan te sterken.
We halen eveneens wat drank in huis.

Deelname in de kosten: om en bij de 6€

Adres: Aambeeldstraat 3, 3012 Wilsele-Putkapel

inschrijven voor 24 maart bij rvanriet@acv-csc.be
meer info bij : 0494 17 77 78

Iedereen traint op zijn eigen tempo. Heel wat kilometers worden solo afgemaald. Niets plezanters echter dan een collectieve oefen/genietsessie op de vélo. Hieronder een lijstje van eigen ritten waarbij we een kleine oproep organiseren om - in de mate van het mogelijke - aanwezig te zijn.

zaterdag 13 maart - Vorst Laakdal - 90 km  - organisatie : GOVAKA

zondag 28 maart - Hagelandse brouwerijenroute - organiatie : Ronald

zaterdag 10 april - Ronde van Vlaanderen - organisatie : zelf (kalisj)

zaterdag 1 mei - Brussel-ronquières-brussel - organisatie : Eddy

zondag 9 mei - Heuvellandroute - 150 km - organisatie : Godfried

zaterdag 29 mei - Houffalize - 130 km - organsiatie : GOVAKA

Wintervet

De collega's van het comité 1912 organiseerden op 22 januari een terugkomdag voor alle deelnemers aan de expeditie Geneve-Ventoux.Bijna alle deelnemers waren op het appèl. Enkel Danny D'Huez en zijn clan gaven verstek. Meer dan waarschijnlijk waren ze op de hoogte wat er die avond komen ging en wilden ze een tweede blamage vermijden.

Na een deugddoende koude schotel/annex pizza met tonijn, geserveerd met een tonnetje rode godendrank, volgde inderdaad een onaangekondigde controle. Niet zozeer de rode bloedcellen werden gecontroleerd, dan wel de vetmassa en dito kilo's die deze met zich meebrachten. Tot hilariteit in het begin, naar verbazing tussenin tot verdriet en boosheid om mans' eigen lichaam op het einde.

Maar nog groter was onze verbazing toen er stemmen in de zaal weerklonken om komaf te maken met deze bachanale toestanden en uit te kijken naar een nieuwe expeditie. Een kwartier later kunnen we voor u - in primeur - een tipje van de sluier oplichten.

• Een nieuwe expeditie volgt van 27 juni tem 4 juli
• we doorkruisen de pyreneeën
• we fietsen uiteraard weer voor het goede doel. Welk doel? wordt later beslist
• de lijst van voorlopige deelnemers : Ronald, Godfried, Jef, Johan, Johan, Eddy, Yves, Marc, Bart

In juni hebben 72 ACV-ers, samen met vele andere Vlamingen, de Mont Ventoux al fietsend bedwongen. Onder hen 14 collega’s die tussen Geneve en Ventoux 650 km en 11.000 hoogtemeters overwonnen om aandacht te vragen voor Waardig Werk Wereldwijd en geld op te halen voor CCAWDU, een Cambodjaanse textielvakbond. Tijdens een internationale conferentie in Utrecht werd gisteren een cheque van 15.000 euro overhandigd.

Kong Athit van C.CAWDU

voor ons is dit een enorme steun die we heel goed kunnen gebruiken. Vakbondswerk in Cambodja is niet eenvoudig. In heel wat bedrijven moeten arbeiders 15 uur per dag werken, ook op zondag , en dan nog vaak in slechte arbeidsomstandigheden.
Dankzij onze strijd en inzet zien we ook verbeteringen. In de River Rich fabriek moesten de werknemers, als ze ziek waren, zich altijd aanbieden op het werk. Kwamen ze niet opdagen, dan stonden ze de dag nadien op straat. Nu is er een akkoord dat men rechtstreeks naar de dokter kan gaan, zonder eerst toestemming te moeten vragen aan de bedrijfsleider. In de CAO hebben we ook betere afspraken rond veiligheid en gezondheid geïntegreerd gekregen. Na vele acties en onderhandelingen in dat bedrijf, is ondertussen 90% van de werknemers aangesloten bij C.CAWDU ondertussen!
Tot voor kort waren er op nationaal niveau geen sectorale onderhandelingen. De werkgevers bepaalden eenzijdig de loon- en arbeidsvoorwaarden, of gooiden het op een akkoordje met de overheid. Sinds kort hebben wij kunnen bedingen dat er echt sectorale onderhandelingen plaatsvinden. Daar zitten wij, als onafhankelijke vakbond, nu ook mee aan de onderhandelingstafel. Op die manier kunnen we het verschil proberen maken voor alle arbeiders uit de sector.
Met dit bedrag zullen we onze organisatie versterken. Door bijvoorbeeld moto’s te kopen om in de bedrijven te geraken. Het lijkt raar, maar deze moto’s zijn enorm belangrijk om snel op deze bedrijven te geraken als er problemen zijn. En ook om nieuwe syndicale delegaties op te leiden in de fabrieken verder weg uit het stadscentrum. Ledenwerving en vorming blijven voor ons prioritair. We zullen ook investeren in computers om onze dienstverlening verder te verbeteren, ondermeer door arbeidsgeschillen ook beter administratief en juridisch te kunnen opvolgen.
Ik wil hierbij iedereen heel erg bedanken voor alle inspanningen.

You made it happen!

We zouden het bijna vergeten. Terwijl wij de beenspieren aanspanden, werkte de ACV-delegatie op de IAO-conferentie in Genève ononderbroken verder aan WaardigWerk. Hun live-verslag valt nog steeds te bewonderen op http://luccortebeeck.blogspot.com. De moeite waard. In dit persoonlijk dagboek zitten getuigenissen die we nog maar zelden lezen in de gewone media. Een fietser staat niet graag stil.  maar 'surplace' toch maar even en fiets langs de arbeidsomtandigheden in Iran, Myamar, Italië, China of Rusland. En lees welk trainingsschema werd afgesproken voor WaardigWerk wereldwijd.

Aan het einde van de conferentie werd de WaardigWerkPolo overhandigd aan Juan Somavia, directeur-generaal van de IAO.

HET ZWARTE GAT

And now, the end is near;
And so I face the final curtain.
My friend, I’ll say it clear,
I’ll state my case, of which I’m certain. 

Met wijn, kaas, tappenade en mistral hebben we gisteren, samen met een hoop andere ventouristen, ons experiment uitgevierd. Daarmee zetten we een punt achter een meer dan geslaagde expeditie. Een extpeditie die ons dichter bij natuur, wielerskuiten, kameraadschap en mythische hoogtes heeft gebracht. Een expeditie waarvan we oorspronkelijk nooit hadden gedacht dat we het ooit zouden halen. Maar waarbij iedereen over de meet is gereden.

Hierbij graag ook merci voor alle leuke en enthousiaste reacties op de weblog. Het was een (z)waar genoegen om jullie mails te lezen.

Laat ons nu terug dromen van het vlakke land en frit met stoofvlees. Morgen is er weer een dag. En wie weet wat morgen brengt? Nieuwe dromen? Nieuwe expedities? Nieuwe uitdagingen?

Vive le vélo

Today is the day. 2300 Vlaamse cyclisten, waaronder 72 ACV-collega's,  proberen vandaag de bergrpijs van de Provence binnen te halen. Toch hebben velen niet goed geslapen. Sinds gisteren heeft de mistral zich immers in deze regio geïnstalleerd. Tegen 8 uur rijden we - en groupe - naar de start in Bédoin. Net daarvoor bereikt ons het bericht dat, wegens de mistral, de vrachtwagen met rugzakken (waarin ons reservemateriaal zit) terug naar beneden komt. Van een valse start gesproken. Veel deelnemers hebben geen reservemateriaal bij en bovenop de top blijkt het slechts 5 graden te zijn en zou de wind enorm zitten blazen. Wie zich nog afvraagt vanwaar de naam Ventoux komt, moet hier eens komen kijken en zijn vinger in de lucht steken.

Toch knallen we boven, deze keer niet in groep maar op eigen tempo. Iedereen heeft zichzelf een doel gesteld: boven geraken, langs 3 kanten de berg beklimmen, een goede tijd neerzetten (vb. onder de 2 uur) of gewoon proberen niet om te vallen. Het blijkt allemaal niet evident want de wind speelt ons parten. Soms duwt ze ons links, dan weer rechts. Maar altijd onvoorspelbaar.

Het is en blijft indrukwekkend. Zo'n legioen fietsers die zwetend en zwoegend de flanken ophijgen. De kleine plateau maakt overuren. Vanaf chalet Renard rijden we het maanlandschap in op zoek naar de top. Dan snel dalen en op naar het terras. Waar de minuten nadien verschillende andere collega's ook landen.

Enkele pressions, ricards of rode wijntjes later kruipen enkele collega's nog op hun stalen ros om de beklimming voor de tweede keer aan te vatten. Respect man, respect. Ze vertrekken en laten hun Bourgondische levensstijl nog even achter zich.

Voor hen is het nog harder zwoegen. De wind is nog toegenomen en de temperatuur wordt steeds minder. Op dit moment (22 uur) vriest het trouwens op de top en is de beklimming afgelast. De laatste 10 km vanuit Malaucène wordt het bijna onmogelijk om al fietsend boven te geraken. De meesten nemen hun fiets bij de hand en stappen naar boven. De laatste 100 meter staan de vrijwilligers van Sporta klaar om hen op te vangen en hen als het ware over de op heen te tillen. Afdalen kan nadien enkel heel traag en meestal met 1 voet uit de klikpedalen. Ondanks dat wagen een aantal zich toch aan een derde beklimming vanuit Sault. De mietjeskant blijkt al snel niet zo mietjes als wel wordt gedacht. De mistral blaast pardoef in ieder gezicht. ook deze kant is vandaag duivels zwaar. Chapeau voor zij die het toch hebben aangedurfd.

Als u echt geïnteresseerd bent in de tijden van de ACV-collega's, je vindt ze op www.sporta.be

VOOR

TIJDENS

NA

AANKOMST NA DE DERDE KLIM

Vergeef het ons maar vandaag houden we het kort. Ook een webmaster verdient al eens een rustdag. Hierbij dan ook een shortlist van ventouristen vol verwachting naar de klim tot 1912 meter. Alle deelnemers aan onze expeditie hebben de Ventoux reeds vroeger beklommen. Vaak met natte billen en klamme handen. Zelden wijn, ricard of heineken raakten hun lippen aan de vooravond van de beklimming. Maar tijden veranderen. Terwijl ik hier buiten draadloos zit te typen om het thuisfront te enter- en infotainen (het is nu ongeveer 22 uur) drinken de collega's bier, wijn en af en toe een koffietje. Wat is een Ventouke meer of minder als je al 16 Cols op je CV hebt staan.

Enkel de collega's van ACV-Voeding en diensten, vandaag op WERKbezoek bij ons, laten zich van hun beste kant kennen. "Neen, geen bier voor ons. alle vooruit, nog ene, en nog ene." Benieuwd hoe rekbaar hun elastiekje morgen is.

Wat hebben we voor de rest vandaag geleerd? Dat een rustig dagje deugd kan doen na al die zware inspanningen. Dat wijn gaan proeven ernstige financiele gevolgen kan hebben (May...heb je de bankrekening al nagekeken?). Dat het gezellig terassen is in Bédoin (waar we vele collega's hebben ontmoet). Dat we nog geen druppel regen hebben gehad onderweg, maar vandaag een heuse onweersbui over ons hebben gekregen toen we binnen zaten.

In de voormiddag dus rustig gebold (22 van de 40 km waren bergaf) langs de gorges de la nesques, een prachtige kloof langs de flanken van de Ventoux. Heerlijk. Zo eens niet afzien. Na 2 uur zitten we al in ons hotel. Mét zwembad. Het duurt dan ook niet lang vooraleer iedereen zijn verdiende plons heeft geïnd. Een vrije namiddag verder zitten we aan tafel, en nog een Franse pichet later zitten we op het terras. Meer hoeft er niet verteld te worden. Less is more. Ook onze fotografen hadden vandaag een snipperdag. Ziehier de zeldzame foto's vandaag. We zien jullie morgen terug. Hopelijk na een vlekkeloze beklimming.

soms is de schaduw sneller dan de fietser

Zicht op Hem vanuit de gorges

Gorges de le Nesques

Laatste groepsfoto tijdens de laatste rit

Vandaag laten we het hooggebergte definitief achter ons en trekken verder richting de Drôme. Eindbestemming is Sault, een pittoresk dorpje aan de voet van de Ventoux. Het is de laatste grote rit en voor sommigen is het goed geweest. Vier dagen op je stalen, aluminium of karbonnen ros, het begint te wegen. Volgens onze routeplanner wordt het een rit van 118 km met 7 kleinere cols met als de laatste de Col met de meest tot de verbeelding sprekende naam Col de l’homme mort.

Ooh revwaar les Alpes, Bonjoer la Provence. Geen pech deze keer bij de start. Meer zelfs, na ongeveer 600 kilometer draaien aan het wieleke hebben we nog geen enkele platten tuub gehad. Hout vasthouden, we zijn er nog niet.

Vanaf de ochtend brandt de zon al boven ons hoofd. Als gebraden kippen en onder begeleiding van krekelgeschal verorberen we de ene col na de andere. De geuren van linde, meloenen, kersen en lavendel geven ons extra energie. Toch is dat nog niets in vergelijking met de courage die ons overvalt na de beklimming van de Col des Tourettes . Daar zien we HEM immers voor de eerste keer. Na ongeveer 600 kilometer zien we de kale in de verte liggen. Wèèèèèè (Frans voor Yeahhhhhh! En dan weer Merde, “mijn gat doet zeer”.

We tjoefen verder. De Col de Macuègne tegemoet. En dan…is het een fata morgana? Plots springt er een steenbok pardoes voor ons wiel. Een wauw-erlebnis maakt ons meester. Wat een grande finale. Er rest ons nog één berg, de herberg. Onze begeleider, die ons de ganse dag heeft zien afzien, kan het niet laten om ons nog even te jennen. “En wat hebben we geleerd vandaag mannen?”. “Wel, den ene Col is de andere niet.” Inderdaad Jos, dat hebben we geleerd.

’s Avond genieten we op een terras van een Provencaalse plat en kijken we uit naar morgen. Dan is het 40 km fietsen, waarvan 25 kilometer dalen! Vive le velo en descente!!!!!

Vooraleer af te sluiten, hierbij een hommage aan onze equipe. Groot van motor en groot van hart 

Als wielrenners dansen

als wielrenners dansen-over bergen heen
als wielrenners dansen-naar de top alleen
als wielrenners dansen-dan doen ze dat goed
als wielrenners dansen-testosteron in het bloed
het zijn de benen die het doen

als de ochtend zacht is gekomen- en de berg kreunend ontwaakt
danst een renner al naar boven-naar de top die de hemele raakt
wil hij nog wel terug naar beneden?
op zijn fiets langs het ravijn?
als hij danst, dan danst hij eeuwig verder
met benen die het doen en erotisch zijn

als de maan vol is gekomen-en de berg over het hotel waakt
danst de renner verder op de dansvloer-waar een dame in zijn armen raakt
wil hij nog wel terug naar beneden?
met deze dame en een goed glas wijn?
als hij danst, dan danst hij eeuwig verder
met benen die het doen en erotisch zijn

als wielrenners dansen-over bergen heen
als wielrenners dansen-naar de top alleen
als wielrenners dansen-dan doen ze dat goed
als wielrenners dansen-testosteron in het bloed
het zijn de benen die het doen

Danny D'Huez

Eddy Télegraphe

Godfried l'homme mort

Jef Columbier

Johan de la Madeleine

Jo Accarias

Johan de Pierre Vesce

Marc des Tourettes en Gunther Galibier

Mario Prémol

Ronald Reychasset

Yves St. jean

Bart Menée

Eddy Macuègne

 Maar omdat foto's zonder fietsers blijkbaar beter in de smaak vallen (hé Dirk) hierbij nog enkele sfeerbeelden ontheroad

wie weet van wie deze voeten zijn, wint een set fietslampjes. Reageer NU!

Hoe dichtbij kan het centrum zijn?

Hello folks.. we're back.

Zoals aangekondigd gisteren geen internet, wifi, gps of mailbox. Heerlijk zo'n dag. Waarom bestaat er nog geen internationale dag van de onbereikbaarheid? Ze verzinnen nochtans vanalles: internationale dag tegen racisme, tegen arbeidsongevallen, internationale dag van de schoonmaak (is trouwens volgende week zaterdag..u bent bij deze gewaarschuwd). Anyway..we waren er gisteren, maar u wist het niet. Zo kon u ook even op adem komen. Al dat gewebsite en geinternetteket, een mens wil ook wel even wat anders.

Beginnen we bij het begin. 's Morgens opgestaan met wolkendek en de voorspelling eender onzer collega's dat deze dag de internationale dag ging worden van de pechloze fietser. Een uur later stonden we nog geparkeerd voor ons hotel, met energie voor 14 en een fietsloze Yves. Wij vonden het een detail maar Yves wou absoluut zijne kleine plateau terug (wederom voor de niet-wielerliefhebbers...we hebben het hier niet over een wijn-of drankplateau, wel over het tandwiel met de kleinste versnellingen). Gelukkig vonden we een fietsenmaker die met de Franse slag (en neem het deze keer heel letterlijk) Yves kon depanneren. Et voila, hopsaké naar een rit met 3 collekes. Eigenlik peanuts vergeleken met de dag voordien. De vermoeidheid zat ook in het peloton. Zelden zo weinig woorden horen vallen, tenzij links en rechts een discussie of nu de Alpe d'Huez of de Galibier mogen gecatalogeerd worden als zwaarste berg van onze WaardigWerkexpeditie.

De eerste col (Col d'ornon) beklimmen we dus en silence. Bovenop de top worden we begroet door een horde paarden. Wat een leven hebben die beesten hier. Iedereen boven en ribariba naar de Col Accarias. Weinig nieuws onder de zon. En dat mag je letterlijk nemen. Onder een stekende zon rijden we met 35 graden naar de volgende Col. We dromen niet langer van Galibier, Col de Madeleine of Mont Blanc maar wel van Magnum, Cornetto en Dame Blanche. Helaas niets van dat, bij sommigen valt blijkbaar pas nu hun frank dat ze de dag voordien een bovenmenselijke prestatie hebben geleverd (soms is het lijf slimmer dan de kop, nietwaar?).

Een depressieve bevoorrading later (ik ben moe, 't is zo warm, hoeveel cols zijn er nog, ik ben hier nie meer graag, enz) gaan we toch voor nog 2 andere cols (ook nu weer dromen we van een Col de leffe brune of Col de Westmalle Trippel. Helaas wacht voor ons de Col d'accarias. Een molshoop in vergelijking met de Galibier of Alpe d'huez maar voor sommigen toch een brug te ver. De kleine ongemakken worden grote ongemakken. Doet uw gat ook zo zeer? Mijn voeten staan in brand. En andere intimiteiten, bijvoorbeeld bij ... of bij  ... (zie de foto's hieronder). Om nog maar te zwijgen over .... (zie andere foto).

We zweten verder over Franskionse wegen richting Provence...42 graden meldt er iemand in het peloton. "Zwijgt toch man, alsof we dat niet voelen." Het landschap verandert ondertussen van bergen met sneeuw tot bergen zonder sneeuw maar steeds meer lichtblauwe lucht. Sommigen onder ons vrezen al om zich vast te rijden in de smeltende asfalt onder onze banden. De Provence nadert...Toch nog 1 colletje, de Col du Menée. Met het beeld van het volgende hotel op ons netvlies, klimmen we terug gezwind naar boven. En that's that.

In het hotel krijgen we wat onze Eddy, onze hotelboeker, ons had voorspeld. Een hotel zonder internet of IBANcode. Volgens Eddy ging dit het hotel worden. Authenticiteit troef! Dit wordt hét hotel volgens Eddy. En inderdaad het moet gezegd. We worden onthaald in een hotel van de 17e eeuw, door een mevrouw die minstens even oud blijkt. We staan versteld als we merken dat er ook een zwembad is. Maar zij schrikt nog harder. "Une piscine? Hebben wij hier een piscine?" Een beetje later zit Yves - geheel in de stijl van het hotel - in zijn zwempak van de jaren 20 - zich te verfrissen (zie wederom foto)

's Avond genieten we van een heerlijke maaltijd. Wat volgens de ene konijn met kippenvlees is, is volgens de andere een kip met konijnentanden. Net voor het hoofdgerecht laat Eddy alvast aan de kokkin weten dat we zeer blij zijn dat we eindelijk geen pasta op ons bord krijgen. 2 minuten later zitten we wel degelijk aan de lasagne.  We begrijpen steeds beter het begrip ANTIPASTA.

Na 9 flessen rode wijn (Chantillon 2004 voor de kenners en niet-kenners) kruipen we weeral moe en minstens even voldaan in ons oud bedje

 wie is de prutser?

 Geen internet vandaag!

hier begon het allemaal - de eerste brug waar benji werd gesprongen (103 meter hoog)

Let vooral niet op de achterste persoon (met zwempak aangepast aan de authentieke stijl van het hotel)

Beste weblogbezoeker

bedankt voor de leuke reacties. We vinden het geweldig om 's avond na een plat du jour en pichet nog even de reacties van het thuisfront te horen. Keep us posted!

Wat moeten we over vandaag vertellen? Dag 3 was aangekondigd als dé koniginnerit. Een etappe over 3 zware cols. Maar omdat woorden deze dag tekort zouden doen, volgt hier eerst een fotografisch dagboek van dag 3...omdat beelden zoveel meer vertellen dan woorden. Geniet even mee met ons.

Need I tell more? het was een fabuleuze dag. Een dag die zich aankondigde als berezwaar met een weersvoorspelling waar je lekker thuis voor blijft (om naar de koers te zien uiteraard). Het hotel gisteren was trouwens weer in orde. Uitgebaat door een Italiaanse fietsfreak met dito Italiaanse schone. Ook vandaag is het hotel weer dik ok. Toch krijgt de organisatie steeds meer kritiek. Het moet gedaan zijn met die pasta. BASTA PASTA klinkt steeds luider in het wielerpeloton. Dan zorgt ne mens al eens voor sportvoeding, dan is het weer niet goed. Het blijkt trouwens dat naast de passie voor de fiets en het sociaal engagement ook een Bourgondische levensfilosofie deze groep niet vreemd is. Maar bon, terug naar de rit van vandaag. De koniginnerit werd door gunther en yves meesterlijk voorbereid: eerst de Col de Telegraphe, dan de Galibier om tenslotte te stervan op de Alpe D'huez. Niet-wielertoeristen onder jullie moeten op google maar eens opzoeken wat dit betekent. In ieder geval is papier gewillig, de benen niet altijd.

De col de telegraphe was een mooie opwarmer. Onder het motto "wat hebben we gisteren geleerd" vertrok iedereen rustig en op eigen tempo naar boven. Een uur en een kwartier later stonden we boven. Snel een jasje aan, want het begon al aardig koud te worden. Dan ongeveer 20 kilometer dalen naar het echte grote werk, de Galibier. Een kanjer met de top op ongeveer 2600 meter. Ondanks de weersvoorspelling blijkt het bloedheet. Daar gaan we weer: draaien aan die molen. Het moet vooruit. Galiber :  veni vidi vici (sorry als de schrijfwijze niet klopt, heb er na 1 jaar Latijn dan ook de brui aangegeven). Volgens het logboek zijn de eerste 6 kilometer vals plat. Jawatte, een spa rood is platter dan deze eerste kilometer. Het is zwoegen vanaf het begin. Na 8 kilometer wordt het pas echt genieten, dan komen we in een boomloos landschap (zonder lintbebouwing) met werkelijk adembenemende vergezichten. Konden we dit landschap maar in ons rugzakje steken. Vanaf dan is het zwoegen en zweten, maar tegelijkertijd enorm genieten. Dit is de mooiste beklimming die een mens kan wensen. Daarvoor zijn we hier. Links, rechts, rechtdoor, achterom, overal zijn we ingepalmd door kleine Mont Blankes, door groen, door bloemen, door kabbelende bergrivieren van smeltende sneeuw. Ahja, en tussendoor weer even trappen. De marmotten laten zich af en toe ook even zien. Bijna als stokstaartjes staren ze ons aan....en dan weer even trappen...we zijn er nog niet. Maar zien we daar in de verte, in de sneeuw niet onze mobilhome staan? Yeee, nog even volhouden.

Eens boven volgt de slagroom op de aardbeientaart. Pas dan krijgen we het volledige plaatje te zien van de omgeving. Vive le vélo en vive les Alpes! Bovenop de top nemen we onze bevoorrading en luieren we wat in de zon. Zelfs op deze hoogte is het nog 20 graden.

Dan dalen we 50 kilometer tot aan de voet van Alpe d'Huez. 10 collega's nemen de handschoen op en proberen om ook deze klassieker er nog bij te nemen. Geen evidentie als je weet dat de eerste 6 kilometer ongeveer 10 à 13 procent zijn. Puffen, ipotten, denken aan de schone momenten van't leven of juist helemaal niet denken...iedereen heeft zo zijn taktiek om hem te overwinnen. Maar anderhalf uur later staan ze alle 10 op de top (zie foto). Euforie maakt zich meester over de groep: er zijn er al die den Alp beginnen te vergelijken met een Ardennenheuvel of brug over het Albertkanaal.

Wat later zitten we weer gezellig na te keuvelen over deze dag. Mooier kan het helaas niet worden. Het was té goed, zowel sportief als qua natuur. Toch zetten we onze tocht richting Ventoux morgen verder. Met voor sommigen een iets zeerdere poep.

Tot binnenkort. Toch nog melden dat het mogelijk is dat er in het volgende hotel geen internverbinding is. Mogelijks zal je ons verslagje dus een dagje moeten missen. Als toemaatje hier toch nog enkele extra sfeerfoto's

groepsfoto bovenop Alpe d'Huez

foto genomen met verborgen camera (hij heeft een moeilijke jeugd gehad)

De tweede fietsdag belooft weer veel lekkers. Vandaag staan er 2 collekes op de menu waaronder een leuke opwarmer met de Col de Saissies en nadien als hoofdgerecht de legendarische col de la madeleine. Een van de Alpencols waar de Tour bijna jaarlijks passeert.

Aan de ontbijttafel blijkt iedereen de eerste dag vrij goed te hebben verteerd. De goesting zit er dan ook direct in. 5 kilometer na de koffie en croissants schakelen we reeds op ons binnenblad. Een 'klein colleke' van ongeveer 15 km met een gemiddeld stijgingspercentage van iets minder dan 5%. Velen onder ons prijzen zich gelukkig dat de zon vandaag wat verstoppertje speelt achter een wolkendeken. Toch is het nog behoorlijk warm. Iedereen geraakt met de vingers in de neus boven. Je merkt dat sommigen onder ons hun les gisteren al aardig hebben geleerd....inhouden, inhouden, inhouden... er komen nog bergen.

Na 40 kilometer bergaf én 2 dépannages (vanaf nu wordt 15 juni uitgeroepen als internationale dag van de ketting) staan we voor het zwaardere werk. De col de la madeleine klinkt wel heerlijk poëtisch, MAAR IS HET NIET! Een zware brok asfalt, 26 kilometer aan een stuk met een gemiddelde hellingsgraad van 6,3%, laat ons zeggen een lange wapper maar dan bergop. We wachten echter niet op een volksraadpleging en gooien ons als het ware naar boven. Vanaf kilometer 12 wordt het voor velen onder ons moeilijk, moeilijk maar hemels mooi. Met zichten naar sneeuwtoppen en groene grasvelden die naar boven lijken uit te monden in rotspartijen. Hoe kan een mens de schoonheid combineren met zoveel zelfkastijding? Eens boven is deze vraag al lang vervlogen en is het voor iedereen terugkijken op een geslaagde beklimming. Weer een colletje bij op onze CV

De schitterende afdaling (30 km) langs koeien, velden en skioorden is de bekroning van het zwoegen daarvoor.

Laat de plat-du-jour en de pichet maar komen! Maar oppassen want morgen volgt de koniginnerit.

 Jo klaar voor vertrek

 de sportdirecteur wacht op zijn schapen

 Daar is ie weer...de Mont Blanc

 Marc Duquet verrast ons met zijn verborgen talent : geen enkel technisch defect krijgt hij niet opgelost. Marc, Marc, wat zouden we zonder jou beginnnen?

 Danny houdt meer van dalen dan van klimmen

 De 3 wijzen bekijken Eddy's probleem

Net voor de beklimming van de la madeleine wordt het profiel nog eens doorgenomen en worden de snode plannen in ieders hoofd gesmeed (waar ga ik zeggen dat ik krampen heb en dan onmiddelijk demarreren? wanneer ga ik in de bus stappen?)

3 prachtige zichten vanop de top van de la madeleine

en dan de bekroning : groepsfoto bovenop de top (1990 meter)